Okulların açılmasına çok az kaldı. Geçen yıl kavga ettiğim kişilerle aynı sınıftayım. Üstelik kavga ettiğim kızların tarafında olmayı tercih eden bir de erkek arkadaşım var. Ama yapabileceğim hiçbir şey yok. Ne onlar için sınıfımı değiştiririm, ne de başka bir şey... Ne halleri varsa görsünler demeyi öğrenebilmeli insan. Benim hayat felsefem bu oldu artık. İnsanların hakkımda ne düşündükleri zerre kadar umurumda değil. Çünkü ben ne olduğumu gayet iyi biliyorum. Ve bence asıl önemli olanda bu. İnsan kendini bildikten sonra çevresindeki insanlar onun yanında pire gibi kalıyor. Kendini az da olsa sevmeyi öğreniyorsun onları önemsemeyince. Şimdi düşünüyorum da kaç yıldır kanka dediğim insana bile pire gibi bakmayı başarabiliyorsam hayatta hiçbir şey için üzülmeme gerek yok. Onlar beni önemsemiyorlarsa ben neden onları önemseyerek kendimi üzeyim? Hayat o kadar kısa ki, eğlenmek, gülmek varken neden onları düşünerek kendime acı çektireyim? Çünkü bu hayatta önemli olan kendini ezdirmemek. Çünkü bu hayatta önemli olan kendini bir bok sananlara aslında bok kadar önemsiz olduklarını gösterebilmek.
He kısa bir not daha: Umursamayın :)
Ben 'E'... EsSunar...Eşini bulamadığınız çorabını kadar önemli...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder